Contact
Subscribe
October 8, 2007 
Próbe badania twardosci metali przy pomocy młotka Poldi zalicza sie do metod
dynamicznych. Metoda ta znalazła szczególnie duze zastosowanie przy badaniu
twardosci duzych, ciezkich lub nieprzenosnych elementów, których nie da sie ustawic na
stoliku twardosciomierza stacjonarnego. Wyznaczanie twardosci młotkiem Poldi jest równiez
bardzo dogodne przy badaniu twardosci w podwyzszonych temperaturach. Dzieki krótkiemu
stykowi kulki z badanym przedmiotem otrzymany odcisk odpowiada rzeczywistej twardosci
elementu w podwyzszonej temperaturze.
Młotek Poldi nadaje sie do okreslania twardosci w skali Brinella takich materiałów,
jak: stal, zeliwo szare, zeliwo utwardzone, braz, aluminium, mosiadz, miedz. Młotek Poldi
pozwala na wykonanie szybkich porównawczych pomiarów twardosci. Metoda ta jest jednak
mało dokładna i mimo prób zwiekszenia jej dokładnosci nie zapewnia ona w pełni
wiarygodnych wyników oraz twardościomierze specjalistyczne. W płytce wzorcowej dopuszcza sie wykonanie do 20 odcisków na
kazdej z dwóch naprzeciwległych powierzchni pomiarowych. Metoda ta jest wiec
nieekonomiczna ze wzgledu na szybkie zuzywanie sie kosztownej płytki wzorcowej.
Metoda Shore’a (zwana metoda skleroskopowi Shore’a) nalezy do najbardziej
rozpowszechnionych dynamicznych metod pomiaru twardosci. W metodzie Shore’a
wykorzystano plastycznosc materiału. Twardościomierz zawiera najczęściej. Pomiar twardosci polega na swobodnym spadaniu
kulki wewnatrz szklanej rury i pomiarze wysokosci, na jaka sie odbije. Im wyzsza jest
wysokosci odbicia kulki, tym twardszy jest badany materiał.
