Contact
Subscribe
March 4, 2008 
200 milionów lat temu na Ziemi rządziły ogromne gady o ostrych pazurach i krwiożerczych zębach, dorastających do 20m długości! Gdy staramy sobie wyobrazić „to coś” myślimy o ogromnych, budzących postrach potworach, a takie były Dinozaury. Jedną z największych tajemnic naszej planety jest nagłe wyginięcie dinozaurów. Jak taki silny gatunek mógł nagle wyginąć oraz wiele innych zwierząt i roślin? To pytanie zadanie sobie wiele nie tylko naukowców, ale także i ludzi. Człowiek pojawił się wiele lat po nich, ale na szczęście zostały po nich ślady! Dzięki nim wiemy teraz jak wyglądały, w jaki sposób się poruszały, żywiły i wiele, wiele więcej. Niesamowita była ich ewolucja. Każdy gatunek różnił się od siebie. Niektóre były wielkości ciężarówki(brachiozaur), inne wielkości kurczaczka(epidendrozaur). Serdecznie zapraszam na naszą stronę o dinozaurów, dzięki której poznasz bardziej ich dziki i tajemniczy świat, Twój Świat Dinozaurów!
Trzy linijki to za mało, żeby tu zostać
No Comments 
Psy potrafią wypracować sobie zaufanie każdego człowieka. Niejednokrotnie życie pokazało, że pies jest wiernym przyjacielem do końca życia. Już w średniowieczu zauważono, a może nawet dużo wcześniej, że pies jest świetnym kompanem nie tylko na polowaniach, ale również jest świetnym przyjacielem i kompanem dzieci. Zapiski historyczne niejednokrotnie donoszą, że psy ratowały życie dzieci z ręki nie tylko drapieżnych zwierząt, ale również z rąk ludzi.
W dzisiejszych czasach wyróżniamy psy między innymi ze względu na ich użytkowość. I tak mamy psy myśliwskie. Kategoria ta nie jest jednoznaczna, ponieważ została jeszcze podzielona na podkategorie, do której zaliczają się między innymi psy aportujące, norowce (znane w Polsce są jamniki), psy gończe, posokowce, płochacze, legawce i tropowce. Mamy również psy ratownicze oraz pasterskie. Te ostatnie możemy również podzielić, możemy wyróżnić na przykład psy zaganiające. Kolejną ważną kategorią psów są psy stróżujące jak i stróżująco- obronne (znane są u nas bardzo dobrze dobermany). Można też wyróżnić kategorię psów służbowych (wojsko, policja, służby celne, straż pożarna), psów zaprzęgowych i wyścigowych. Są też psy reprezentatywne, których zadaniem jest dobrze wyglądać i odpowiednio się zachowywać (np. Pudel miniaturowy) oraz psy hodowane w celach konsumpcyjnych. Ta ostatnia kategoria psów nie budzi w nas raczej zadowolenia, bo jak można jeść psy. Ale na przykład w południowej Ameryce za specjał uważany jest nagi pies meksykański.
Tags: Mini, policja, człowiekRelated posts
NOWOFUNDLAND Kraj: Kanada Masa: 50-68 kg Wysokość: 66-71 cm Okrywa włosowa: Średniej długości, bardzo
gęsta Umaszczenie: Czysto czarne, brązowe, łaciate (Landseer) Inne nazwy: Wodołaz Zarejestrowana w: FCI, AKC, UKC, TKC, CKC Grupa: Mastiffy [II] W okresie gdy tworzono najwięcej ras mieszkańcy Labradoru, St. John’s i Nowej Fundlandii stworzyli psy, które pomagały rybakom. Wczesna historia tych zwierząt składa się głównie z różnych barwnych historyjek i zmyślonych opowieści. W nowofundlandzkich podaniach ludowych jest mowa o psie typu Mastiffa Tybetańskiego, który towarzyszył Indianom wędrującym przez rejon polarny do Prowincji Kraju Nadmorskiego. yorkshire terrier - Cztery tysiące lat później, w 1001 r. n.e., gdy przybyli Wikingowie, mieli prawdopodobnie “niedźwiedzie psy” o podobnym pochodzeniu. Połączenie tych dwóch, dawno zaginionych “kuzynów” stworzyło prawdopodobnie bazę dla rasy Nowo-fundland. W XVII w. europejskie statki rybackie często odwiedzały Kraj Nadmorski, a ponieważ na prawie wszystkich były psy, prawdopodobnie doszło do krzyżowań z różnymi europejskimi rasami - podczas nocnych wypadów ze statków w miastach portowych. Rybacy portugalscy i baskijscy przypłynęli pierwsi i zarówno Portugalskie Psy Wodne, jak i Duży Pies yorkshire terrier zapewne wniosły do rasy wodoodpornosc, zróżnicowanie sierści i cechy potrzebne do pracy w wodzie oraz wielkość i szlachetność.
Wkrótce powstały dwa odrębne typy: tzw. Mniejszy St. John’s (który przekształcił się w Labradora Retrievera) i większy St. John’s Dog (który stał się Nowofundlandem i Landseerem). Pierwsze Nowofundlandy pomagały załogom i stały się nieocenionymi psami pokładowymi, szczekając, gdy statkowi groziło zderzenie z rafami. Dobrze pływały i w niebezpieczeństwie aportowały z wody zarówno ludzi, jak i łodzie. Psy tej rasy uwielbiają swoje legowiska Przy najwyższych pływach na świecie (sięgających 20 m)
w Zatoce Fundy w pobliżu Nowej Funlandii, musiały być często potrzebne. Nie zawsze praca była tak romantyczna; do codziennych obowiązków Nowofundlandów należało pływanie od statku do statku z linami lub aportowanie przedmiotów czy też pijanych żeglarzy, którzy wypadli za burtę
Related posts
Rodzimy pies gończy Grecji jest bardzo podobny do Bałkańskiego Psa Gończego. Te dwie rasy mają prawdopodobnie podobne pochodzenie lub są dwiema liniami, które powstały z jednej starej rasy. Chociaż obdarzony czułym nosem i donośnym głosem, ten grecki pies znany jest tylko w swoim kraju. Formalna hodowla psów i wystawy mają w Grecji raczej ograniczony zasięg, ale ten typ ogara pozostał czysty dzięki swoim umiejętnościom. Używany szczególnie na skalistym terenie, dominującym w jego kraju, poluje w pojedynkę, w parach lub w małych sforach. Psy pilnujące stad prawdopodobnie trafiły do Grecji z Turcji, w czasie pierwszych wędrówek ludów na Zachód. Używane były w całej Grecji, szczególnie w okolicach północnych prowincji, na podgórzu Bałkańskim. Rasa yorkshire terrier, która bardzo przypomina Maremmę lub Kuwasza, znana jest ze swojej srogości. Niektóre psy stawiały sobie za zadanie obronę całej okolicy. Ciężki klocek lub inny przedmiot przyczepiony do obroży miał hamować tę gorliwość. Ludzie wędrujący po okolicach wiejskich uzbrajali się na wszelki wypadek w grube pałki lub zbierali do kieszeni kamienie. W Podróżach do Grecji (XIX w.) Hughesa, podróżnik opowiada jak został zaatakowany przez jednego z tych dzikich psów, których pasterze używają do pilnowania stad: “Rzucił się do nóg mojego konia. Musiałem odwrócić wierzchowca i wystrzelić nad jego głową”. Pasterze starej daty uważali, że obcięcie prawego ucha poprawiało psu słuch. Praktyka ta spowodowała, że psy wyglądają dziwacznie z krótkim kikutem po prawej stronie i zwisającym uchem po lewej. Ponieważ w Grecji nie ma związków kynologicznych i niewiele psów trzymanych jest dla przyjemności, trudno sprawdzić współczesny status tej starej rasy. yorkshire terrier nigdy nie sprowadzono do żadnego innego kraju. Wielkie białe okazy są wciąż używane na górskich pastwiskach. Psy tej rasy uwielbiają swoje legowiska Przy kojarzeniach bierze się pod uwagę tylko aspekt praktyczny; najlepiej pracującą sukę łączy się z najlepiej pracującym psem, nie troszcząc się o drobiazgi. Ale typ pozostał czysty.
Tags: DomRelated posts
Harrier jest właściwie małą wersją Angielskiego Foxhounda: krzyżówek różnych ciężkich psów tropiących w starym stylu z lżejszymi, mniejszymi psami gończymi, takimi jak Beagle z odrobiną “tego i owego”. Psy te mają tę samą formę i umiejętności, i wywodzą się z tej samej bazy hodowlanej co większe psy. Sir Elias de Midhope miał sforę Harrier ów już w 1260 r. Sfora Cotley w Somerset została utworzona przez Thomasa Deane’a w 1796 r., a wiele Harrierów przywieziono do kolonii właśnie w tamtym czasie. Początkowo psy używane były do tropienia dużego, wolniejszego zająca europejskiego przed myśliwymi, którzy polowali pieszo. Później myśliwi na koniach jechali za polującą sforą. Podobnie jak Angielski Foxhound, większość yorkshire terrier utrzymywana była przez wyspecjalizowane kluby myśliwskie tylko do użytku członków. Wiele z tych sfor było bardzo znanych, a ich sława trwała przez kilka pokoleń. Quarme Har-riery, które mają charakterystyczne blade umaszczenie, poszły w rozsypkę po ostatniej wojnie światowej, mimo długiej i znakomitej historii. Minehead Harriery wciąż polują w hrabstwie Somerset. Inne sfory hoduje się i używa do polowań od ponad stu lat. Harriery ze sfor w Anglii są rejestrowane przez Stowarzyszenie Właścicieli yorków i Beagle’ów, które ustala też regulamin. Księgi rodowodowe tej grupy mają dwie części - jedną dla Angielskiego Harriera, a drugą dla West Country Harriera, uwzględniające różnice w typie.
Sportowa gonitwa po tropie jest bardzo popularna na pojezierzu i pograniczu angielsko-szko-ckim. Legowiska Psy, ścigając sztuczny trop, oceniane są tylko na podstawie prędkości; pierwszy pies, który dotrze do mety uznawany jest za zwycięzcę. Ponieważ przy okazji robi się tyle zakładów co przy wyścigach psów, wprowadzono formalne zasady i regulamin. Do sportu tego używa się mieszańców, które są w zasadzie Harrierami, ale z różnymi tajemniczymi dodatkami, aby uzyskać potrzebną prędkość.